باز هم عزاي جهان اسلام، باز هم سنگ مقابل سلاح، باز هم نسلکشي مسلمين، باز هم پير و زن و کودک. تکرار چندين باره تاريخ؛ که اگر مسلمان از شنيدن آن بميرد جا دارد.
باز هم بحث انتخابات آمريکا و قشونکشيها و تسويه حسابهاي پيش از انتخابات، باز هم ناو آمريکايي، باز هم لودرها و بولدوزرهاي اسرائيلي، باز هم بيغيرتي عربي و باز هم بيخاصيتي شوراي امنيت سازمان به اصطلاح ملل متحد.
چرا همه چيز را سر ديگران خراب کنيم؛ باز هم خودمان به دنبال بحثهاي تکراري و به اصطلاح علمي براي بررسي مسأله، باز هم امروز به دنبال اينکه تکليف چيست؟ و فردا (دوباره) فراموشي. باز هم حتما بايد منتظر جمعه باشيم تا راهپيمايي اعتراضآميز بعد از نماز جمعه به سمت ميدان فلسطين (کوتاهترين فاصله ممکنو بهترين زمان که همه جمع شدهاند و نياز به جمع کردن مردم نيست) برگزار شود، باز هم چندين روز صبر ميکنيم تا موعد رسمي کنفرانس کشورهاي اسلامي فرا رسد و ....
در پرونده هستهاي درسهاي بزرگ تاريخياي را تجربه کرديم. درسهايي که نه تنها براي خودمان بلکه براي ساير کشورها ميتواند سودمند باشد:
1. با اتحاد ملي کارهاي بزرگ و سنگين را ميتوان انجام داد، 30 سال است که اين درس را تکرار ميکنيم و آن را در گوش جهانيان زمزمه ميکنيم.
2. نظام حقوق بينالملل مولود قدرتهاي فائقه جنگ جهاني دوم ابزاري جديد براي استعمارگري است.
3. بايستي به جاي اتلاف وقت براي رايزني با نيروهاي غيرخودي و بيگانه به نيروهاي خودي اتکا کرد .
4. بيمنطق بودن آمريکا و اسرائيل.
5. و از همه مهمتر مؤثر بودن اقدامات انقلابي، ابتکاري و پيشدستانه.
مشابه اين درسها را حزبالله در جنگ 33 روزه با اسرائيل نيز تجربه کرد؛ اگر چه در لبنان از اتحاد ملي خبري نبود اما بين نيروهاي حزبالله انسجام عملکرد قابل توجهي حاکم بود.
فلسطين نيز بيش از همه به اقدام ابتکاري، انقلابي و مؤثر نياز دارد. چند سال پيش بحث تحريم نفتي اسرائيل از سوي رهبري انقلاب به کشورهاي اسلامي پيشنهاد شد که حتي مسئولين خودمان نيز آن را با فرمولها و تئوريهاي اختصاصي بررسي کردند و نتيجه اين شد که نميارزد، يا شايد با منافع "ملي"مان نميخواند، يا با منافع شخصي و يا ... البته لازمه تأثيرگذاري اينگونه تصميمات توکل به خدا و داشتن پشتوانه ايمان و يقين است که اگر بدون آن باشد باز يک جاي کار ميلنگد. ايمان به اينکه اگر اقتصاد کشور ما به نفت وابسته بود و با حساب و کتابهاي من و شما ميچرخيد تا حالا صدها بار سقوط کرده بوديم، بلکه بايد بپذيريم که ايران 20 سال فشار و تحريم را با دعا و توکل به خدا پشت سر گذاشته است،ايمان به اينکه اسلاميت ما بر مليت ما ارجحيت دارد، ايمان به اينکه قرار نيست براي هميشه در اين دنيا بمانيم و سراي باقي آخرت است، پس فقط نبايست دنيوي حساب و کتاب کرد،... و ايمان به اينکه با توکل به خدا اگر به دشمن ضربهاي بزنيم آن گاه "و ما رميت اذ رميتو انالله رمي" و اينگونه است که ضربه ما کارساز خواهد شد.
محمود بابايي
يده اند از قدرت آن در برابر زلزله و حوادث و امکانات رفاهي و تفريحي آن نيز صحبت به ميان مي آورند سرآخر لطفي کرده و از زحمتي که براي اين کار کشيده شده است حرفي به ميان مي آيد؛ بعضي ها اينجوري هستند. اين بعضي ها مهمترين نکته را به ياد نمي آورند و يا اصلا چيزي از آن نشنيده اند. ياد معمار و نقشه کشي که براي تأسيس اين عمارت خيالها کشيده است و نقش ها و خطها بر صفحه کاغذ آورده است. چشمهاي خويش را بربسته است و براي سالهايي که شايد او آنها را نبيند و خشتهايي که او آنها را لمس نمي کند نقشه مي کشد و آرزوها مي آفريند.
از اين کنفرانس مطبوعاتي به آن جلسه و از مذاکره به مصاحبه مي رفت و آخرش هم البرادعي وقتي به زبان مي آمد که جليلي دبير شده است؟ حيف نبود؟ اصلا چرا رفت؟ و پوتين در گوش ما چه خواند که پس از او، يکي از بسته پيشنهادي هسته اي سخن گفت، ديگري گفت بسته اي در کار نبوده و آن يکي آمد گفت شرايط کشور آنقدر بحراني است که دست از پا خطا کنيم، گزينه نظامي از روي ميز به وسط ميدان مي آيد؟ او اصولگراي ديپلمات و زيرکي است؛ خيلي کار بلدتر از ديپلماتهاي کار کشته. 2 سال با احمدي نژاد کار کرد و خوب با هم جلو آمدند. اما چه کم بود و چرا بعد از سفر پوتين در جلسه شوراي امنيت ملي از توقف کار هسته اي سخن به ميان آورد؟